Adımların ömrümün özetiydi biliyorsun.
Her adımında bir yıl yaşadım.
Her gülüşünde bir bahar gördüm.
Sensizliğin koynunda sabahlanmaz, sevgili.
Gece bitmez.
Yatak soğuk.
Yastık ıslak.

Eğer bir gün döneceksen geriye,
şimdi gitmenin ne âlemi?
Neden gidiyorsun ki?
Neden yıktın ki sonra yapmak için?

Bırak bu gururu.
Gurur ne ki senin bir "kal" demene?
Sustur rüzgarı.
Dışarıdaki değil... içimdeki fırtınayı.
Gözlerimin feri sönmesin sakın.
Sönerse bir daha yanmaz.

Sarıl boynuma.
Sıkı sarıl.
Kördüğüm olsun zaman.
Çözülmesin.
Ayrılmasın.
Hüzünler kapımızı bir daha çalamasın.
Kapıya "yasak" yazalım.

Gitme.

Gözlerinde baksın yarınlar.
Başka yerde gelecek aramıyorum.
Geleceğim senin gözünün içi.
Bırakma ellerimi bu ıssız limanda.
Gemiler gidiyor, martılar gidiyor.
Ben tek başıma kalıyorum iskelede.

Adresim sensiz, kimsesiz kalmasın.
Mektup gelse kime verecekler?
Telefon çalsa kim açacak?
Ev olsa da yuva olmuyor.

Gitme.
Son kez söylüyorum:
Gitme.

Kal ki...
adımlarımın bir anlamı olsun.
Kal ki...
ömrümün özeti yarım kalmasın.
Kal ki...
ben ben olabileyim.
Dinçer Dayı