Ah be İmbat.

Fernando’dan, Pessoa’dan, o çoklu yalnızlıklardan ve hiçbir şey istememenin krallığından nasıl girmişsin ki, kelimeler bile yerinde duramayıp sana doğru çekilmiş.


Kendimize yakalandığımız an,
aslında kim olduğumuzu bilmediğimiz andır.

Gündüzleri herkesizdir.
rolümüzü oynar, kalabalığa karışır, toplumun bizden beklediği kişiye dönüşürüz. Şüphe yoktur çünkü maske yüzümüzdedir.
Fakat gece çöküp de aynada yalnız kaldığımızda "kendimiz" dediğimiz şeyin koca bir belirsizlikten ibaret olduğunu fark ediyoruz .


Dostum der ki;

"Tutku, ele geçirmek istedikçe ellerimizin arasından kayıp giden bir serap. Aşk ise o serabın ortasında bile bir yudum su bulabilmektir."
"Aşk bir vuslat arayışıdır, tutku ise hedefini sürekli değiştiren sonsuz bir firar."
"İnsan aşka teslim olduğunda özgürleşir, tutkunun esiri olduğunda ise kendi arzularının karanlık kuyusunda mahsur kalır."



ve ayrıca;
''Dünya, arzularının peşinde koşanların zindanı..
hiçbir şey istemeyenlerin ise geniş ve uçsuz bucaksız sarayıdır."

"Bir insan ancak hiçbir şeyi arzulamadığı gün hiçbir şey tarafından eksiltilemez bir güce ulaşır."

"İstediğin her şey sana bir zincir vurur,
vazgeçtiğin her şey ise ruhuna bir çift kanat armağan eder."


"Mutluluk dediğiniz, avucunuza yeni bir şeyler koymaktan ziyade elinizdekileri tutma hırsını tamamen gevşetmekle mümkündür."


"Her şey olmaya çalışan, kalabalıklar arasında bir hiç olarak dağılır.
Hiç olmayı seçen ise kendi sessizliğinde tam bir evrene dönüşür."


umarım yine devreleri yakmamışsındır sevgili İmpat
Fernandolar, Pessoalar, hiçlikler, kaçınılmaz aşklar diyerek sistemin bütün şartellerini attırdın gibi sanki :))

Eyvallah o vakit
selam olsun.

Şimdi ben yorumun kıyısında yorumsuzluğa dönüyorum imbatto 🤔🙃
Çiğdemlerin selamı varmış haberin ola 🙃🙃
Gereksizce kendimleşiyorum🙃

nihayetinde,
mutlu mu olmak istiyorsunuz ?
tanışın o vakit,
“hiçbir şey istememenin mutluluğu”yla...

tanışalım o vakit..kaleminiz dert görmesin...

Üstat

Bildiğim tek bir şey var o da hiç bir şey bilmediğim değil hayatta her şeyin geçici olduğudur diye düşünüyorum.

Saygı ve selam ile.

Pessoa’nın izinden yürüyüp hiçliğin kıyısında kendi sesini arayan bir şiir…

“Kimse”nin içinde “herkes”, “hiçbir şey”in içinde koca bir insan kalabalığı var. Gündüzün maskeleri düşüyor gece olunca; geriye insanın kendisiyle baş başa kaldığı o sessiz, derin boşluk kalıyor.

Aşk kaçınılmaz, tutku firari, mutluluk ise belki de hiçbir şey istememenin kıyısında bekliyor.

Şiir bitiyor ama Pessoa’nın o tanıdık gölgesi kalıyor geride; insanı kendine, kendi hiçliğine bakmaya çağıran uzun bir yankı gibi…

Kaleminize sağlık.