Ergül Nalbant’ın "Ölümlü Aşık" şiiri, aşkı bir his veya heves olarak değil; ağır bir varoluşsal kriz, adeta bir sınanma ve yıkım süreci olarak ele alan oldukça sitemkar ve vurucu bir metin.
​
Şiir boyunca tekrarlanan "Eyyy ben aşığım diyen ölümlü, aşık olduğunu nerden anladın" ve "Hiç can çekiştin mi pençesinde aşkın" dizeleri, yüzeysel sevdalara bir meydan okuma niteliğinde. Şair, aşkı kolayca dillerine dolayan insanlara gerçek ıstırabın ne olduğunu soruyor.

​Ağır İmgeler ve Tezatlar: Şiirde kullanılan imgeler oldukça sert ve sarsıcı:

​Yaslanılan dağların dümdüz olması: Güvenin ve sığınağın yok oluşu.
​Cellatların gülümsemesi: İhanetin veya çaresizliğin en soğuk hali.
​Meyveye durmuş ağaçların buz tutması: Umutların ve verimin tam yeşerecekken aniden kuruması.

​Beyaz atların Sırata koşması: Aşkın insanı getirdiği o son, tehlikeli ve kaçınılmaz sınır.

Veyahut Ergül gibi seni de sırtından vurdular mı dostların" diyerek şiire kendi adını (mahlasını) ve kişisel kırgınlığını dahil ediyor. Aşk acısının sadece sevgiliyle değil, dost ihanetleriyle de pekiştiğini hissettiriyor.

​Aşkı tatlı bir hayal değil, insanı ruhsal olarak eritip çölleştiren ağır bir pençe olarak tanımlayan, oldukça samimi ve acı dolu bir serzeniş.

Yüreğine emeğine sağlık