​Ýlk kelime, ilk hece, ilk sözcüðü,
Sen öðrettin bana, sen öðretmenim.
Aydýnlýða açýlan o ilkgöz aðrýsý yolu,
Sen öðrettin bana, sen öðretmenim.

​A B C diyerek baþladýk söze,
Iþýk oldun karanlýkta gözümüze.
Sevgiyi, saygýyý þu gönlümüze,
Sen nakýþ nakýþ iþledin öðretmenim.

​Minik ellerimden tuttuðun o gün,
Geleceðe ümitle baktýðým o gün,
Cahilliðin zincirini kýrdýðým o gün,
Bana rehber oldun sen öðretmenim.

​Doðruyu, yanlýþý sen ayýrdýn bize,
Vatan sevgisini kattýn özümüze.
Her bir dersinde ders verdin özümüze,
Gönlümüzde taht kurdun öðretmenim.

​Güneþ gibi doðdun her sabah bize,
Neþeyle fýsýldadýn kulaðýmýza.
Hayatýn zorlu, en çetin yolunda,
Elimden tutan sendin öðretmenim.

​Sabýrla dinledin býkýp usanmadan,
Yorulmak bilmedin gece gündüz demeden.
Hiçbir karþýlýk, hiçbir þey beklemeden,
Ömrünü ömrümüze kattýn öðretmenim.

​Kitaplarýn yapraðýnda açan gül gibi,
Ýlim deryasýnda akan bir sel gibi,
Bizi besleyen o ana sütü gibi,
Candan öte can oldun öðretmenim.

​Seninle öðrendim kalem tutmayý,
Cehalet suruna darbe vurmayý,
Büyük hayallerle yarýn kurmayý,
Sen öðrettin bana, sen öðretmenim.

​Yýllar geçse bile unutmam seni,
Gönlümde saklarým verdiðin bereketi.
Ýlimle, irfanla bezedin zihnimi,
Hakkýný helal eyle öðretmenim.

​Hayaloðlu söyler, bitmez bu minnet,
Senin eserinle güzelleþir memleket.
Baþýmda taçsýn sen sonsuza dek,
Yolumu aydýnlatan ýþýk öðretmenim.

​Recep Hayal / Hayaloðlu