Ruha bir can verilir...
Kudret elinden en güzel hâl ile süslenir;
İnsan yenemedi
Nefs denen illeti

Ademi’in nesli...

Kardeş kardeşe olsa da;
Haset, kin, nefret;
İşte bu bir Ayet!

Nasıl bir rivayet?
Bir kadın;
ve ilk cinayet!
Yaşananlar ise vahşet!

Sevgiden maraz mı doğar?
Bir anlık gaflet!
İnsan insanı bir kaşık suda
Boğar;
Su temizliktir berraklıktır derler
Bir yansıtsam ruhumu suya
Düşer mi yüzümden?
Günahlarım...

Nasibimizde birkaç damla
Yağmur vardı
Azı karar, çoğu zarardı;

Ve...
Hüküm verildi
Nuh ile büyük Tufan...

Sonra zaman sustu;
Toprak hatırladı Âdem’i,
Kan hatırladı kardeşi,
Su hatırladı emri!

Her çağ kendi kıssasını taşıdı;
Kimi ateşle sınandı,
Kimi nefsle,
Kimi de bir damla rahmeti
Deniz sandı!

Dağlar yükseldi,
Gökler eğildi,
İnsan yine kendine yenildi.

Ve anladım;
Tufan yalnız suda değil,
Teslim olmayan kalplerde koptu!

Ben artık izahatı kendimde aramam;
Hüküm Senindir,
Rahmet Senindir,
Kader Senindir!

Topraktan geldim,
Su ile yıkandım,
Nefs ile sınandım;

Ve bütün rivayetlerin sonunda
Tek hakikate vardım:

Senden geldim Rabbim,
Sana döndüm,
Sana teslim oldum!