“Çayda Horon Vuralım”, bir bardak çayın etrafında toplanan dostluğun, Karadeniz’in coşkusuyla birleştiği sıcak ve neşeli bir şiir.
Şiirde çay yalnızca içilen bir içecek değil; dostluğun bahanesi, sohbetin sıcaklığı ve hayatın yorgunluğuna karşı küçük ama güzel bir sığınak olarak karşımıza çıkıyor. Demliğin kaynarken çıkardığı ıslık, çayın kokusuyla gönderilen davetiye ve o davetiyeyi alıp gelen dostlar, şiirin en güzel imgelerinden birini oluşturuyor.
Kahvenin kırk yıllık hatırına karşılık, şair tavşankanı çayın hatırını ömre bedel görüyor. Çünkü burada mesele çayın kendisinden çok, o çayın etrafında kurulan dost meclisi.
Şiirin son bölümünde ise Karadeniz bütün canlılığıyla sahneye çıkıyor: fırtına, dalga, kemençe, tulum, horon ve elbette demli çay…
Şiirin Karadeniz şivesiyle yeniden yorumlanması da bu sıcaklığı ve mizahı daha görünür hâle getiriyor. Böylece dizeler yalnızca okunmuyor; sanki bir Karadeniz gecesinde, dostlarla aynı sofrada söyleniyormuş hissi veriyor.
“Çaysız bir hayat bana çok bayat gelir” diyen şairin sözü, aslında şiirin bütününü özetliyor:
Hayat bazen yorucu, bazen hoyrat olabilir.
Ama bir demlik çay, birkaç dost ve biraz da horon varsa…
Bayat hayat yeniden demlenir.
İşte “Çayda Horon Vuralım”, biraz çayın, biraz dostluğun, biraz da Karadeniz’in kıpır kıpır neşesinin şiiridir.
Haydi dostlar… Çaylar dolsun, kemençe çalsın, horon başlasın!