​Bu şiir, Türk halk şiiri geleneğinin (özellikle Aşık edebiyatı) biçim ve içerik özelliklerini taşıyan, duygu yüklü bir koşma örneğidir.

Son kıtada şairin adının ("Hayrullah") geçmesi, halk şiirindeki tapşırma (mahlas kullanma) geleneğini açıkça gösterir.

​Kıta sonlarındaki "–durur beni / –dürür beni" ekleri ve kelimeleri redif oluşturur; bunlardan önceki ses benzerlikleri ise tam/zengin kafiye sağlar.

Aşk, özlem, yalnızlık ve sevgiliye duyulan derin bağlılık.

​Sevgilinin bir bakışının, nefesinin ve sevdasına düşmenin şair üzerinde yarattığı büyüleyici etki anlatılır.
Sevda, şair için şiire ve ilhama dönüşür.
​
Sensizliğin ve yalnızlığın verdiği acı vurgulanır. Şairin yaşadığı içsel sızı, onu hayattan bezdirecek boyuta ulaşmıştır.

​Gece, yıldızlar ve dualar eşliğinde sevgilinin adı anılır. Aşkın getirdiği çaresizlik içinde manevi bir sığınak ve kabulleniş göze çarpar.

Sevgiliden gelecek küçük bir selamın bile şairin kararan bahtını aydınlatacağı, birlikte her türlü zorluğun aşılacağı ifade edilir.

Şair Hayrullah, adını anarak ömrünü bu yola adadığını belirtir. Klasik "bülbülün güle olan hasreti" teşbihiyle şiir, hayaller ve umutlar eşliğinde son bulur.

​Dili oldukça yalın, akıcı ve duygu aktarımı bakımından samimi bir üsluba sahiptir.

Emeğine yüreğine sağlık kalemdaşım