Toplumun derin bir yarasını, modern insanın paradoxunu çok güzel ve hüzünlü bir dille özetlemişsiniz.

Satırlarınızdaki her kıyas, çağımızın en büyük hastalığına işaret ediyor: Özün kaybolup kabuğun parlatılması.

​İnsanların bu tutumunun arkasında birkaç temel psikolojik ve sosyolojik dinamik yatıyor:
​
Yere düşeni kaldırmak emek, sorumluluk ve samimi bir empati gerektirir.

Düşeni konuşmak ise zahmetsizdir; insana oturduğu yerden vicdani bir üstünlük hissi (veya ucuz bir rahatlama) sağlar.

​Paylaşmak varlığı eksiltir gibi görünürken, göstermek "görünürlük" üzerinden ego doyurur. Günümüz dünyasında görünmek, var olmanın önüne geçtiği için sofra değil, sofranın imajı satılır hale geldi.

​Kalp daraldıkça evin büyümesi tam da bir kaçış mekanizmasıdır. İçteki mana eksildikçe, dıştaki madde artırılır. Ancak beton duvarlar büyüdükçe ruhun hareket alanı daralır; bu da kaçınılmaz olarak vicdanı köreltir ve insanı kalabalıklar içinde yapayalnız bırakır.

​Her şeyin çürüdüğü hissi, tam olarak bu yüzeysellikten ve bağların kopmasından kaynaklanıyor.

​Bu dizeleri yazan kalemi kutlarım
Emeğine yüreğine sağlık