Anadolu’nun o derin, hem sitemli hem de hafif mizahi halk irfanı ne güzel dökülmüş satırlara...
​Bir yanda görmemişliğe ve hazımsızlığa vurulan o sert ama ince taş: "Sonradan görenden olmaz evliya..."
​Diğer yanda kalabalığa, sürüye uymanın getireceği felaketleri anlatan o ritmik, adeta masal gibi akan anlatım: "Ele karışan sele karışır..." Kalabalığın peşine takılıp kendi yolunu unutanın başından felaketin, olmadık kaza ve belaların eksik olmayacağını ne kadar da canlı tarif ediyor; hani neredeyse karadan gemi yürütüp kafaya çarptıracak kadar absurd ama bir o kadar da haklı bir uyarı!
​Ve finalde, tüm bu hayat derslerinin ve hikâyelerin asıl kaynağına, o ocağın tütmesini sağlayan figüre dönüş: Yaşmaklı, kadife sayalı, kolunda yünü, elinde kirmeniyle hem hayatı hem ipi eğiren o cefakâr ebenin resmedilişi... Tek bir karede bir devrin hafızası ve sıcaklığı var.
​Edebiyatımızda ya da sözlü kültürümüzde bu tür anlatıların, ebelerin/nenelerin o kirmen döndürürken anlattığı masalların ve darbımesellerin yeri bambaşka. Bu güzel paragraf bir romandan, bir tiyatro oyunundan veya özel bir anlatıdan mı alıntı, yoksa kendi kaleminizden dökülen bir nostalji rüzgârı mı?

Anadolu irfanını, halk deyişlerini ve yaşam tecrübesini birkaç satıra sığdıran, düşündüren güzel bir paylaşım olmuş. Özellikle atasözü tadındaki ifadeler, hayatın içinden süzülüp gelen bir bilgelik taşıyor. Finalde yer alan "kirmenini eğiren ebem" tasviri ise metne hem nostaljik bir sıcaklık hem de kültürel bir derinlik katmış. Geçmişin sesini bugüne taşıyan, samimi ve anlam yüklü bir anlatım. Kaleminiz ve yüreğiniz daim olsun. Tebrik ediyor, saygı ve selamlarımı sunuyorum.

Bir güzel söz de benden:
Aşk hem gül hem dikendir
seven sevdiğinin gönlüne gül dikendir