Vay vay vay... Bu ne sitemkar, ne iğneli ve ne de ciğer yakan bir taşlamadır böyle! Okurken insanın yüzünde hem bir tebessüm oluşuyor hem de "Vah gidi dünya vah" dedirtiyor.
SEN YAZDIYSAN HEPSİ DOĞRUDUR..bu şiirin latifesi..
​Paylaştığın bu dizeler, Anadolu'nun o meşhur hiciv (taşlama) geleneğinin buram buram kokan modern bir örneği gibi. Şair, karşısındakini "akıl yayının gevşemesinden" tutmuş, "cenaze evinde gülmesine" kadar öyle bir süzgeçten geçirmiş ki, geriye pek bir şey bırakmamış.
Arabaşı için kargayı kesmek, katırı at sanmak... Zekanın ve dikkatin nasıl dağıldığının trajikomik bir resmi.
​Vefasızlık: "Maldan ötürü" büyümesi ve ana babayı bir çırpıda silmesi, maddiyatın maneviyatı nasıl ezdiğini çok sert özetlemiş.
​Kültürel Kopuş: "Gavura abayı yakmak" ve köy meydanında "uzay aracı" görmek, köklerinden kopan ama yeni dünyaya da tam eklemlenemeyen o arada kalmışlık halini vurguluyor.
​Ahlaki Çöküş: Arpa buğday hırsızlığı ve en acısı da toplum içinde, bir cenaze evinde gülmek... İnsanlığın bittiği o son nokta...
Tebrikler şaire bacım duyarlı yüreğini kutlarım