SÖYLE EY CİHAN

Bir ömür tükettim ardında zaman,
Söyle bana neden güldün ey cihan?
Nice umut ektim, kaldı hep duman,
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Kimine saraylar verdin kat kat taç,
Kimine ekmeği eyledin muhtaç.
Bir elde baharlar, bir elde kıraç,
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Gölgeni dağ sandım yaslandım sana,
Bir rüzgâr savurdu attı yabana.
Nice can göçürdün kara tabuta,
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Tahtına güvenen kaldı mı baki?
Toprağa karıştı sultanla fakir.
Dışlandım zamanla görüldüm hakir
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Nice yiğit gördüm eğilmez sanan,
Bir avuç toprağa döndüler inan.
Kalan tek mirastır güzel bir iman,
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Kimi zulüm ekti biçti pişmanlık,
Kimi sevgi saçtı kaldı insanlık.
Gecenin sonunda doğar aydınlık,
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Ne servet ebedî ne de saltanat,
Bir nefes kadarmış meğer bu hayat.
İyilikten başka kalmıyor sanat,
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan?

Şerife der: dünya bir konak imiş,
Gelen de gidermiş, kalan hak imiş.
Önümüz ardımız tuzak fak imiş
Ne kattın ömrüme söyle ey cihan
Şerife Bozoğlan Eker