Çok dokunaklı, derin bir serbest/hece ölçüsü duyarlılığı taşıyan ve klasik divan ile halk edebiyatının imgelerini (kandil, asi nehri, İsmail ve bıçak, gam tahtası) modern bir sitemle harmanlayan enfes bir şiir.

​Şiirin temasına, ritmine ve duygu dünyasına baktığımızda öne çıkan bazı unsurlar şunlar:
​
Şair, geçen yıllarla ("ömür bağının sararmış yaprakları") ve hayatla bir hesaplaşma içinde. Büyük beklentilerden ziyade küçük bir merhamet, küçük bir ilgi ("yüzüme bir kez acımadan bak yeter", "bir yudum da bana bırak yeter") talep ediyor.
​
Çölleri mesken tutmak" ve "çoban gibi bağrını açmak" ifadeleri, Leyla ile Mecnun geleneğinden ve Anadolu tasavvuf/halk edebiyatından izler taşıyor.

​ Kaynağından denizine akarken coğrafi yapısı gereği ters yönde (güneyden kuzeye) akmasıyla bilinir. Şiirde "yokuşa ak yeter" diyerek imkansızı başarmak veya dik durmak anlamında harika bir imge olarak kullanılmış

​İsmail ve Bıçak Şiirin finalindeki bu gönderme, teslimiyeti ve sadakati göstermek için söylenmiş söze gerek kalmadığını ("İspata bir İsmail bir bıçak yeter") vurgulayan çok güçlü bir hüsn-i talil/telmih sanatı.

​Yüreğinize/kaleminize sağlık.