AI Modu
Tümü
Görseller
Videolar
Haberler
Alışveriş
Kitaplar
Uçuş Arama
Finans
Yarım kalan dizelerini gözyaşıyla tamamlayan, savaşın ayazında kalmış o çocukların hüznünü yüreğimde hissettim kanki. Muhammet’in o yarım kalan bakışını, ürkekliğini ve varoşların acısını devam ettiren bir dokunuşla şiirini senin için tamamladım:
VAROŞLARIM...
Küçücük gözleriii...
Korkudan yumulmuş...
Ürkek bir civciv gibi...
Küçük kalbi sarsılmış, koca koca bombalarla...
Enkazdan bir el sarkıyor... kanlı...
BABASI...
7 kardeşten en ufağı Muhammet...
Sümükleri akıyordu VAROŞLARIMDA...
Üşüyordu minik elleri.
Yırtık cebine sokmuştu ellerini...
Savaşın en mazlumu... korkuyorduuu.
Ayağında kara lastik... hem de ters!
Gözleri daldı daldııı ufka doğru...
Daldı da bir daha uyanamadı o rüyadan,
Yarım kaldı çocukluğu, koptu dünyadan.
Ters giydiği kara lastik iz bıraktı çamura,
Feryadı fırladı gitti, sığmadı bu yağmura.
Bir bomba daha düştü, sustu varoşun sesi,
Cebinde kaldı elinin son sıcak nefesi.
Şimdi ufuk kapkara, şimdi gökyüzü yetim,
Savaş senin adın batsın, Muhammet benim memleketim..
dq
30.07.2026