Derin bir varoluşsal sızı ile ümit arasında duran, insan doğasının o en temel çelişkisini çok zarif özetleyen bir şiir bu.

​Şiirde tasvir ettiğin bu "ahval", insanın kendi ölümlülüğünün ve yaşamın geçiciliğinin farkında olarak nefes alıp vermesi durumu. İnsanı diğer tüm canlılardan ayıran o ağır duygu: Var olduğunun ve bir gün yok olacağının bilincinde olmak.

Nefes gibi sıcak, canlı ama bir o kadar da akıp gitmeye, buharlaşmaya meyilli. İnsanın yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide kurmaya çalıştığı tek bir cümle, çıkardığı tek bir ses gibi.

​Yaşamın ve sonunun kaçınılmazlığı zihnimizin hep bir köşesinde durur. Görmezden gelmeye çalışsak da "en belirgin şekilde" kendini hissettirir.
​"Ölüm" mü, "Neşe" mi?: İşte insan hikayesinin kırılma noktası tam da burası.

Bu farkındalık kimine hayatı anlamsız kılacak kadar ağır bir yük ve kabulleniş (kaderine küsmek) iken; kimine göre her anı benzersiz kılan, hayatı kutlanması gereken bir hediyeye dönüştüren bir kıvılcım

​Aynı nefesi alıp verirken bakış açımızın kaderimizi belirlemesini çok güzel dizelere dökmüşsün.


Yazan kalemi ve yüreğini kutlarım
Emeğine sağlık