Geceler çok uzun yollar karanlık
Saatler durmuş zaman geçmiyor
Vakitler vuslata sanki viranlık
Yorgun gözlerinden ışık saçmıyor

Hasretin çölünde kurumuş pınar
Gözünde dolanır yitik bir mazi
yürekler dağlıyor acı anılar
İşte ondan suskun gülüp bakmıyor

Umutlar tükenmiş, hayaller yarım
Ağlıyor içinden garip baharı
Kırıldı kanadı, koptu damarı
Dertli yüreğini ondan açmıyor

Gözünden dökülür iki damla yaş
Derdini dinlemez yüreğinde taş
Tükenmiş dermanı eğilmiş o baş
Buz tutmuş elleri ondan tutmuyor

Yıldızlarda üşürmüş kara kışında
Isınırmış Dolun ayın döşünde
Gün doğumu şafak gelip çatınca
Ondan kayıp düşermiş onun peşinden...

Hilâli beklermiş geceler boyu
Sanki düşlerinde ıssız bir kıyı
Hasreti gözlerinden derin bir kuyu
Kabusları içinde candan geçermiş...

Bulutlar ağlarmış onun ardından
O garip yolcuymuş kendi yurdunda
Sürüklenip durmuş sevda derdinden
Bahar yeli gibi esip yitermiş...

Karanlık çökünce susarmış kuşlar
Her gün yanar bitmez gönlünde ateş
Dinmek bilmez imiş o kanlı yaşlar
Sönmezmiş yangını duman tütmezmiş...

Mevsimler dönerken kıştan bahara
Derdi destan olmuş ıssız dağlarda
Kaldırmış yüzünü bakmış yollara
Mazisinde uçup göçüp gidermiş...


Erdinç SERT