akşam olunca öz bağlarına indi hazan yine
sessiz bir sızı üşümüş yorulmuş gönlümde

​ayrılık rüzgârı esti savurdu umut dallarımı
adını yazdı yüreğime zamanın ötesinde

​alıcı kara kuşlar kaptı götürdü sırrımı
kaptılar avuçlarımdan dualarımı

​puslu dağlar örttü yolları uzak düştü köyüm
kekik kokan yaylalarıma aktı çığ gibi özlemim

​âlim pınarının başında çocukluğum bekler hâlâ
yüreğimde ısınır sıcacık eski bayramlar sessizce

​harman yeri viran şimdi sabanlar dönmüyor
yel savurur hatıralarımı tozar o giden gençliğe

​bir türkü havalanır uzaktan ince kederli ve ezgili;
"aman ağ gelin de indi mi ola yayladan "
der de akar girer yüreğime

​içimde titrer sönmeyen bir sevdanın ateşi
ne eksilir alevi ne diner acısı gelir benimle

​bülbül her seher gülü değil hasreti söyleyince
umut açar kuruyan dallarda yeşil ve sessizce

​çalıkuşunun istediği değil dünya serveti
bir avuç vatan toprağı yârin bağrıdır isteği

​gün döner her sonbaharın ardında bir bahar vardır
dallar ne kadar kurusa da durur tomurcuk filize

​ömür dediğin bir göçtür kuşlar misali
kalan biriken sevda ve vefadır gönülde

​yârin yolu uzak olsa da umut yakın durur
gönül sabrıyla yeşerir diri olur sabredende

​ve gün gelir akşam iner elmadağ eteklerine
yine seni anarım;
hazan gelir hüzün gelir sen gelirsin yine...