Sor beni hercai menekşede,
Güneşin pırıltısında, yağan yağmurda,
Ana toprağın kokusunda sor beni.

Vuslatın gününde,
Bir serçenin gözyaşında,
Bir sabah seherinde,
Bir asır vaktinde sor beni.

Göç eden leyleklerden,
Kalabalıklar içindeki yalnızlıktan sor beni.

Masalların içinde,
Leyla ile Mecnun’un hikâyesinde sor beni.

Bir uçurumun kenarında,
O hüzün ezgisinde,
Bilinmeyen türkülerde sor beni.

Yeni yürümeyi öğrenen bir çocuğun sevincinde,
Bir istasyonda sevgilisinden ayrılanın gözyaşında sor beni.

Sonu gelmeyen yollarda,
Karanlık gecenin ıssız sokaklarında sor beni.

Göğsüne düşen sızıda,
Aynadaki yüzünde,
İmkânsız sevdalarda sor beni.

Zamanın değerinde,
Geçip giden yılların izinde,
Takvimlerden düşen yapraklarda sor beni.

Yarım kalan dualarda,
Suskun ağıtlarda,
Gecenin koynunda ağlayan yıldızlarda sor beni.

Bir garibin duasında,
Yetim bir çocuğun umut dolu bakışında,
Sılaya hasret gurbetçinin iç çekişinde sor beni.

Denizin ufukla kavuştuğu yerde,
Dağların sessizliğinde,
Rüzgârın savurduğu kuru yapraklarda sor beni.
Lale sümbül çiçek açan da
Kanatlanıp ucundan sor beni..

Ve bir gün beni ararsan;
Yüreğinin en derin yerinde,
Sevdanın en çaresiz hâlinde,
Hasretin en ağır yükünde sor beni.

Diyor ya gönlüm;
Her nefesinde, her susuşunda,
Her ayrılıkta, her bekleyişte,
Her kavuşma düşünde...

Sor beni...
Sor beni...

Asya Öztürk

25.07.2026