​Çölün sükûtuna düşmüş yanık bir ah gibiyim,
Karanlık ufka gömülmüş mühürlü gölge gibiyim.
Geceyle sırrı dökülmüş günah gibiyim,
Kendi tahtının enkazı altında mahkûm kalmış devrik bir hükümdarım!

​Lisânı yaktı bu ahlar, gözümde kanlı figan,
Ezel kitâbına yazmış kör devran karanlık an.
Göğsümün mabetine çökmüş alevli bir duman,
Kendi ecelinin davulunu çalan o kimsesiz ve biçare kurbanım!

​Ateş denizine gömdüm zehirli zümrüdümü,
Karanlığın tam kalbinde bitirdim bu ömrümü.
Zehri emmiş dumanla boğdum yanan bu yorgun göğsümü,
Kendi cenaze namazında saf tutmuş, ismi silinmiş bir meyyitim!

​Kırıldı mühür de söndü geceyken altın tacı,
İçimde kor gibi kalmış unutulmaz bir acı.
Zamanla cenk eden ruhun dökülmüş her ilacı,
Karanlığın öz evladı gibi ebedî bir sükûta gömülen o son çığlığım!