Bırakma ellerimi üşüyorum,
Kış gibi buz oluyorum,
Sonrası esen tufan...
Böyle mi kapanır sevgi pencereleri?
Öğrenemedim.

Neden sevdiğimin sesini duyunca
Avucum terler, bilemedim.
Sana gelmek istediğimde
Attığım her adımımda
İçimde bir özlem hasıl olur.
Neden bilmiyorum.

Sokak lambaları sönünce
Neden büzülür ruhum?
Meçhul...
Öyle sessiz ki.
Öyle alışılmış ki.
Az önceki gülüşün
Bir tuz tanesi gibi
Şimdi yakıyor içimi.

Gece olunca neden sorular çoğalır?
"Gelir mi?" "Kalır mı?" "Sever mi?"
Cevap yok.
Sadece duvarlarda yankılanan nefesim var.
Ve senin adını fısıldayan rüzgar.

Gidişinle mevsimler şaştı bende.
Yaz ortasında kış oldum.
Sıcak bir sözüne bir ömür verdim.
Sen bir "dur" demedin.

Nolur bırakma ellerimi...
Üşüyorum. Kış oluyorum.
Sonrası da tufan...
Sonrası da yangın...
Sonrası da sensizlik.

Elimi tut ki,
İçimdeki fırtına dinsin.
Elimi tut ki,
Buz tutmuş yüreğim çözülsün.
Yoksa ben,
Senin yokluğunda
Kendi kendime kaybolurum.
Dinçer Dayı