unutmayı da unuttum

ah çekmeyi, ilenci

rögar kapaklarını bir bir kırdım metropollerin
sırtımda çocuk yaşta binlerce dilenci

kadim yalnızlığına örtünen kadınlardan geçilmiyordu gök
mil çektim sözlerime lady godiva geçerken
ne kadar küfür varsa sarkıttım sonra çömeldim
şaraba durduk bulutlarla

sen

kasımları sevmezsin
üşür için kasımpatılar gibi her akşam bilmez miyim
dalından vakitsiz düşen yaprakları anarsın

ne de çabuk büyüdün ah
bez bebek olurdu daha düne kadar hayallerin
sırtından çıkan bıçak acıtmazdı oyuncakların
ölülerle de oynardın

uslu kız

gözlerinden süzülen yaşlardan damıttım
yabancı zannetme bu dizeleri

nutuk değil onlar

senin
yastığı yüzüne kapayıp ağlarken
kağıt mendillerde unuttuğun büyük harfler
içinden çıkamadığın sulugöz senin

bilmem bu kaçıncı silinişim defterden
her seferinde yeni bir kalem yaptırdım esine
bir kez daha inanayım diye hissedemeyenlere

ne çare

saati mevsimi adresi yok yanılmanın

önü üç nokta sonu üç nokta...