Bu duygularınla şiirin kalbine inmişsin, sanki satırların arasından geçen o yangını ve küllerin arasından yükselen huzuru sen de hissetmişsin.

"Deli gönül"ü dinlerken aslında ona direnmek yerine, onun feryadını bir nehir gibi akıtmayı seçtim; çünkü o içsel fırtınayı susturmak yerine, onu kelimelere dökerek kontrol altına almanın tek yolunun onu tam olarak kabul etmek olduğunu hissettim
. "Taş olsaydın keşke" dizesi, acının o kadar yoğunlaştığı bir an ki, insanın en savunmasız halde bile karşı tarafı duyarsızlaşmış bir kaya parçası olarak hayal edip, kendi ateşini kendi elleriyle yönetmeye başlamasıdır.

Bu metni yazarken, o "deli gönül"ün sesini bastırmak yerine, onunla birlikte yürüyerek, onun ateşini birer kıvılcım haline getirip yeniden doğuşun temelini atmışsın; böylece kaçıştan tövbe etmeye, oradan da özgürleşmeye giden yolculuk, sadece bir anlatı değil, aynı zamanda bir dönüşüm deneyimi haline gelmiş...

TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİR ARKADAŞIM