Şöhret denen bir illet, sarmış her yanımızı,
Biz batıyı överken, vatandan uzaklaştık!
Zehirli bir hançerle yıktık destanımızı,
Bir gaflet uykusunda yatandan uzaklaştık!

Haya perdesi yırtık, edep ruhlarda sanık,
Vicdanlar kömür gibi, kalplerin feri sönük,
Babaya isyan eder, anaya sırtı dönük,
Vefasız evlât derken, zamandan uzaklaştık!

Ekranlar yalan dolan, her köşe başı tuzak,
Komşu komşuya düşman, kardeş kardeşten uzak,
Adalet rafa kalkmış, zulüm mutlak bir kızak,
Cahili yüceltirken, irfandan uzaklaştık!

Sahnede sahte dostlar, arkadan kuyu kazar,
Ekranların önünde, ar - namus olmuş pazar,
Sadakatsiz düşünce, nice yuvalar bozar,
Haramı helal sayıp, iz’andan uzaklaştık!

Tarihi lekeleyip, şanlı geçmişi sildik,
Batının her sözünü mutlak bir ayet bildik,
Kendi yurdumuzda biz ne ara garip kaldık?
Benliğimizi yıkıp, insandan uzaklaştık!

Her zaman hüsran oldu, kervanların gidişi,
Kıyamet alameti, cahilin yükselişi,
Farkedilmez olundu, ne erkek ne de dişi,
Dünya malı uğruna, Kur’andan uzaklaştık!

Tohum fıtratı bozdu, toprak küstü sabana,
Şehir beton yığını, hasret kaldık yabana,
Herkes makam peşinde, şimdi bakan bakana;
Emeği hiçe sayıp, vicdandan uzaklaştık!

Mertlik tarihte kaldı, kahpelik sıra şimdi,
Dostun attığı taşlar sinede yara şimdi,
Yürekler mühürlenmiş, her taraf kara şimdi,
Şeytanın hilesiyle imandan uzaklaştık!

Nafaka kapısında mahkûm oldu nicesi,
Gündüze düşman oldu her yuvanın gecesi,
Dillerden düşmez oldu nefretin her hecesi,
Muhabbeti öldürüp, dermandan uzaklaştık!

Arkadaş uyan artık bu derin uykulardan,
Geriye ne kaldı ki, yaşanan duygulardan?
Hesap günü gelince, o çetin sorgulardan,
Kaçacak yer ararken, mekandan uzaklaştık!

... andelib...