İzmir’in imbatı,
körfezi, yakamozu ve o dik başlı, teslim olmaz ruhu

İnsan bir şehri ancak ona aşık olduğunda böyle giydirir bir kadının bedenine..
ya da bir kadını ancak bir şehir kadar köklü, bir şehir kadar derin sevdiğinde böyle mısralara döker.

İnsan bir süre sonra kime aşık olduğunu karıştırır.
Esen rüzgâr mıdır yüzünü okşayan,
yoksa onun parmak uçları mı?
Çarpan dalgalar mıdır kıyıya vuran,
yoksa onun telaşlı kalp atışları mı?

İnsanlar şehrinin neyi meşhur diye sorarlar.
Binalarını, yemeklerini, meydanlarını duymak isterler.
Sen gözlerinle gülümsersin.
Çünkü senin için o şehrin/kadının meşhur olan tek şeyi
sana bakarken kısılan gözleridir.
Soluk alıp verirken göğsünün yükselişi, konuşurken dilinden dökülen o eşsiz felsefesidir.
Sen o tebessümle aslında şöyle dersin ;
Nesi mi meşhur? Benim bütün hayatımı, bütün aklımı ve kalbimi tek bir zerresiyle esir almış olması meşhur.
Bu yeter herhalde sanırım.



Siz bilmezsiniz,
Siz sadece içinden geçersiniz o şehrin
Ben ise onda yaşarım.. diyor şair.

Bir şehri sevmek;
onun imbatını bir kadının tenindeki nefes gibi duymaktır.
Körfezine daldığınız her an, kendinden vazgeçip o mavilikte kaybolmayı göze almaktır.
Sırf o içindeki yangını, o aşırı tutkulu kırmızı yanını dizginlemek için, onun sularında şiirler yüzdürmektir.

Şair şiirini yüzdürmüş bile çoktan.


Gece olduğunda ise iyot kokusu sinecektir üzerine.
Mehtap suyla öpüşürken, yakamozlar geceden kalma bir sarhoşlukla kıyıya vuracaktır.
İşte o an anlarsınız.

Şehirleşen bir kadın mı,
yoksa kadınlaşan bir şehir mi.?
Hangisine aşık olduğunu unutursunuz.

Sen anlattıkça göğsünden kopan o Of sesini duyanlar,
sarhoşluğunun rengini anlayamaz da
Yine kafan güzel der geçerler.

Oysa senin sarhoşluğun kadehten değil,
o şehrin sokaklarına sindirilmiş aşktandır.

Eyvallah İmbat şair.