Sevdaya çıkan yolların izi,
Hâlâ yüreğimde...
Gecenin koynunda adını sayıklarken,
Yüreğimde tutuşan o yangını...
Boşluğa uzanan ellerimde,
Sarındığım yalnızlığın içinde kaybolurken,
Sensizlikle öldürdüm her gecemin bir anını.
Bir adın kaldı yıldızların dilinde,
Bir hayalin ay ışığının gölgesinde...
Şimdi o hayal,
Gözlerimin önünde usulca eriyor.
Düştüm en derin rüyalara,
Karanlığın çemberine.
Bir nefesinin sıcaklığı kaldı tenimde;
Suskunluğun ciğerimde hâlâ yankılanıyor.
Seni unutmuyorum...
Gözlerinin hayali önümde,
Sensizlik, geçmeyen bir ömür gibi
İçimden akıp gidiyor.
Duvardaki saatin her vuruşu,
Geçen zamanı değil,
Adını düşürüyor yüreğime.
Bir bakışınla başlardı içimde kopan fırtına;
Ne gidişine alışabildim,
Ne de suskunluğuna...
Her veda,
İçimde yeniden bir şeyleri öldürüyor.
Neden mi?
Hani derlerdi ya:
“Zaman her şeyin ilacıdır.”
Meğer sana gelince,
O da çaresiz kalıyormuş.
Adın,
Kalbimde dermansız bir yara gibi;
Her atışta yeniden kanıyor içim.
Bin kere ölsem
Bir veda bakışınla...
Bin bir kere doğarım,
Bir tebessümünün umuduna.
Küskünüm kendime;
Seni hâlâ böyle severken...
Suskun gecelere anlattım
Bütün hikâyemizi.
Ama sen,
Hiç duymadın beni.
Ne kaldı geriye?
Yarım bir şarkı,
Eksik kalmış bir cümle,
Bir daha dönmeyecek bir gülüş
Ve içimde dinmeyen bir sitem...
Çünkü unutmak;
Seni inkâr etmek değil,
Kendimden vazgeçmek ,
Adını kalbimden söküp atmak,
Yaşanmış onca günü
Hiç yaşanmamış saymak,
Gözlerine bakıp
Hiçbir şey hissetmemek gibi...
Seni unutmak,
İçimde sessiz bir mezar kazmak,
Kendime yabancı bir ömür sürmek,
Seni hiç sevmemişim gibi
Yaşamaya çalışmak gibi...
İşte bu yüzden
Seni unutamıyorum...
Çünkü bu sevda,
Bana unutmayı değil,
Ömrümce hatırlamayı öğretti.
Şimdi söyle...
Ben seni nasıl unutabilirim?
Unutamam...
Çünkü
Ben seni unutmayı unuttum...
Erdin Şallıel