Ölüm bir solan yaprağa benzer,
Bazen de kanatsız bir kuşa benzer.
Ya da tatsız, tuzsuz, lüzumsuz bir aşka benzer.
Boydan boya beyaz kefen giydirirler ama,
O da bazen çula çubuta benzer.
Sonunda gözü yaşlılarla bir tabuta koyup toprağa gömerler.

Dünya da bir trene benzer,
Dünyaya geldiğin an düdük çalar,
Hayat çuf çuf deyip başlar.
Öyle böyle bir şekilde gider.
Tren son durağa yaklaşınca yorulur,
Zamanla eskir, eski performansı kalmaz.
Ömürden kalan bir kuru nefestir.
Azrail gelince,
O da uçan bir söze benzer.

Malın mülkün çok olsa ne yazar?
İstersen bütün dünya senin olsa ne fayda?
Hayat gölgesiz bir ağaca benzer.
Yaşam diye sarıldığın
Esen bir yele benzer.
O da bir avuç toprakla biter.
Beden topraktan gelir, toprağa gider.

Bir kefendir artık son elbisen,
Beden sessiz sedasız bir yolcuya benzer.
Son durağa gelince,
Hak kapısı o an açılınca,
Kul da kendi özüne döner.

Ölümden korkma bak arkadaş,
Ölüm haktır!
Her canlı mutlaka tadacaktır.
Dünya bir okula benzer.
Hayatın sonudur ölüm,
Amaç huzurla Hakk’a kavuşmaktır.
Dinçer Dayı