Burada kalite düştü, eyvallah.
Çayın demi inceldi önce,
sonra insanların sesi.
Birbirine benzeyen yüzler çoğaldı,
kimse kimsenin yarasına adını vermedi.

Bir zamanlar bir selam,
uzun bir köprüydü iki yalnız arasında.
Şimdi kelimeler,
ilk rüzgârda devrilen teneke kutular gibi
gürültülü ama boş.

Burada kalite düştü, eyvallah.
Gökyüzü aynı gökyüzü belki,
ama kuşlar başka bir telaşla uçuyor.
Ağaçlar bile yapraklarını
insanlardan saklar gibi döküyor.

Ben kimseyi suçlamıyorum.
Çünkü en büyük yorgunluk,
bir gün aynaya bakıp
kendi sesini yabancı duymaktır.

Eyvallah…
Bazı kapılar kapanmaz aslında,
biz içeride kalacak kadar değişiriz.
Ve bazı şiirler terk edilmez;
insan, içinde eksilen kendisini bırakır da gider.

Burada kalite düştü, eyvallah.
Bunu öfkeyle söylemiyorum.
Yalnızca cebimde eski bir dostluğun anahtarı,
avucumda pas tutmuş bir gülüş var.

Belki bir gün
yeniden güzel insanlar çoğalır.
Belki yeniden bir çocuğun gülüşü
bütün şiirlerden daha haklı çıkar dünyayı.

Olmazsa da…

Eyvallah.