0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
30
Okunma
Öyle yalnızsın ki…
Sessizliğin bile senden erken çekip gitmiş.
Kapını çalan rüzgâr, adını söylemeden dönüyor,
ayna yüzünü değil, eksikliğini çoğaltıyor.
Ben sana taş atmadım.
Bir tek söz bıraktım ardına.
Bedduam bir çiçek oldu;
kopmadı, solmadı,
hep yakanda kaldı.
Ne zaman birini sevmeye kalksan,
o çiçek dikenini kalbine batacak.
Ne zaman “artık unuttum” desen,
kokusu geçmişini yüzüne vuracak.
Öyle yalnızsın ki,
kalabalıklar sana misafir,
geceler ev sahibi olacak.
Her gülüşün yarım,
her sabahın eksik doğacak.
Ve günün birinde
bir çocuk masumluğuyla aynaya bakıp
“Ben nerede kayboldum?” diye soracaksın.
İşte o an anlayacaksın:
Bazı beddualar gökten inmez.
Bir kırgınlığın gözünden düşer,
çiçek olur,
ömür boyu insanın yakasında açar.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
