0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
15
Okunma
Darağacında açan bir gül,
kırmızı, kan gibi, sessiz bir isyan.
İp dolanmış boynuna,
ama kök salmış kalbine.
Ölümün eliyle doğan aşk,
siyah fonda tek renk, tek umut.
Düğüm düğüm sarılmış kader,
yine de kokusuyla direniyor yara.
Biri cellat, biri âşık,
aynı ilmikte buluştu ikisi.
Biri “bitir” der, öteki “yaşa”…
Gül, ipin arasında nefes alır hâlâ.
Ne kadar sıkı bağlansa da karanlık,
bir tomurcuk yeter yırtmaya sessizliği.
Ölümün kucağında bile
güzellik, inatla açar kendini.
Ve biz, izleyen gözler,
anlarız o anda:
En derin acının ortasında bile
bir kırmızı gül,
hayatı asmaya değdirir.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
