Bir aşk nasıl biterse öyle bitsin istedim,
Aşk mı beni bitirdi ben mi aşkı bitirdim,
Orası bir muamma; kendi kendime dedim:
Gönül, farkında mısın ben yârimi yitirdim.

Aklıma düştüğünde hasta bildim kendimi,
Yitirdiğim yâr için yasta buldum kendimi,
Sevda konularında usta bildim kendimi,
Çoklarını dereden susuz geri götürdüm.

Doğru yoldaki kalbim yanlışa saptı sanki;
Gönlümün meyvesini başkası kaptı sanki;
İçimde bir fırtına, kıyamet koptu sanki;
Aşk-ı deryada bütün gemileri batırdım.

Sebepsiz fırtınadan kırılınca direğim,
Akıntılara karşı koymaz oldu küreğim.
Yıllara meydan okur iken yorgun yüreğim,
Ben onu da yalnızlık dergahına yatırdım.

Coşari bu işte de kalıvermişsin yaya,
Bir kabustu gördüğüm, ya Rab ne korkunç rüya.
Yâr beni terk edince ölüvermişim güya,
Uyanıverdim birden, yâri geri getirdim.

16.07.2026/Samsun

İbrahim COŞAR