tül barikatlar var aramızda
çelikten yelek içinde göğsüm

maruzken cümle kurşunlara
ısmarlarken kalbin kalbime
“ hoşçakal’a “
dur diyen saatler üşüyor
bileğimi saran
kordonunun pimi
metal ihtarla

“ kalbimde incinen acılarla gidiyorum “

nice cümlelerimin gönül kıyısında
boğulduğunu bilirim
arif mecralar tutmuşken yara devrimi
tuz yüküyle
ağdalı sözcükler deşildiğini
çok çok iyi bilirim
sevda sıfatının en mükellef yerinde
tutkunun damak tadı zirvedeyken
uçurum uçurum ten aynasında
süzülüp
intihar süsü verildiğini de
bilirim

“ ceplerimde ağır ağrılarla gidiyorum “

bir kelebeğin kanadında uyudu zaman
yirmi dörtlük şiirdi
boğazımda düğümlenen senli an!
kekre bir dürtü damağımda
sızılı ıssızlık
el ayak çekilmiş güneşin ana rahminde
kendimi sorguluyorum
kendimle meşgulken

“ gözlerimde sensiz çürümüş baharlarla gidiyorum “

toprağın ince damarlarında yankı bulan
secdenin tiz sesi
akisler içinde hayat defunteck teselli sezgisi
bu kaçıncıdır
ömrümün afakan ateşlere yenilgisi

çöl olmaya meyyal nefesim
ikilem içinde göğüs kafesim
hükmü sayısız derinlik
ateşe atılmış ensar yarası,
külde muhacir gülümseme

bilincimin üst basamaklı sayılarında kayıbım
damarlarımın dikey çerçevesinde sabrını yitirmiş kan pıhtıları
ruhumda ikircil nahoşluk
varoluş sebebini çoktan unutmuş zihnimin kasırga ritüeli
ölçüsüz zindan uğultusuna sinmiş
uçarı memnu’niyetim
buz gibi duvar yankısı
tek tesellim ..

“ ve ben uğultu dağlarına, sevgili yüreğinde bilinmez, hiç olan kıymetimi asarak gidiyorum “

“bir kalbin anatomisi “