Kimsesiz
Ey yürek yangınım, hayallerimin sahibesi,
Senin şehrine uğradım dün akşamüstü.
Sokaklar sen kokuyordu sanki,
Arnavut kaldırımlarında sustum, irkildim;
Ne hayalin geçti önümden, ne kokun kaldı etrafta.
Gölgeleri izledim sessizce,
Yüreğimi yakan yokluğunda bedenim,
Özleminin hançeriyle kavruluyordu.
Artık dönmeliyim, vakit sensizlik vakti.
Kaçıncı seher yeli yüzümü okşuyor bilmiyorum,
Kimsesizler gibi sahilde boynum bükük.
Sensiz ilk pazar günü;
Yokluğun ağır geliyor bedenime.
Umutsuzca, başıboş sahilde dolaşıyorum.
İğde kokusu yayılmış etrafa, vakit özlem vakti.
Gözyaşlarım içimi yakarken
Uzaklara dalıyor gözlerim.
Kavuşmanın verdiği duyguyu anlatamam,
Özlemin tarifini yapamam.
Hayatın kaç kapısından geçtim, anlatamam.
Kaç defa veda ettim gözlerine...
Sımsıkı sarılırken bırakmak ne zor, anlatamam.
Senden ayrılırken kalan gözyaşlarım,
Hatıran gibi içimde durur.
Tuzlu bir ıslaklık bedenimi yakıp durur.
Kaç şehirde güneşin doğuşuna tanıklık ettim, anlatamam.
Şehrinden uzaklaşırken ruhumu bırakıyorum.
Bilesin, senden başka kimsesi yok.
Emanetime iyi bak ay bakışlım.
Kimim, kimsem, aşkım, hayatım...
Özlem kokan yüreğim, sahilinde rehin kaldı.
Eyyüp Balta