Sakın deme:
"Kim kaldırabilir ki
Omuzumdaki bu ağırlığı,
Sırtımdaki bu hayatın yükünü,
İçimdeki o koskoca boşluğu,
Ümitsizliğimi,
Çaresizliğimi..."

Sen kendini bıraktığın anda,
Hayat da seni bırakır.
Sen yaşamdan bıkıp vazgeçtiğin anda,
Maneviyatın biter,
Sağlığın gider.

Sen "bitti" dediğinde,
Ve sen "artık yaşamak istemiyorum" dediğinde...
Her şey o an biter.
Umudun,
Ümidin,
Hevesin ve yaşama sevincin.

Unutma:
Tam umudun kestiğin an
Allah bir bakmışsın her şeyi yeniden başlatır.

Bir çiçek solmaya yüz tuttuğunda,
Toprağın altında ona hep bir bahar saklıdır.

Sen yeter ki hayallerinden vazgeçme.
Sen yeter ki umudunu içine,
Yaşama sevincini toprağa gömme.

Çünkü kül olan yerden
Anka kuşu doğar.
Çünkü en karanlık gece,
Sabaha en yakın andır.

İnsan yıkılır,
Ama Allah bırakmaz.
Yarım kalan yerden
Yeni bir sayfa açar.

Sen sadece düşme...
Düşsen de kalkmasını bil.
Dinçer Dayı