Bu dizeler, varoluşsal bir sancıyı, haksızlığa karşı duyulan derin kırgınlığı ve nihai adaletin ancak ölümle (toprakla) geleceğine olan inancı çok güçlü bir dille haykırıyor. Yaşarken yok sayılmanın, hırs ve kibir maskeleri takanlar tarafından ezilmenin acısı; "Kaf Dağı", "turâbî" (toprağa ait olan) ve "Ebu Cehil zihni" gibi kadim ve derin imgelerle örülmüş.

​Şiirin genelinde sitem, kırgınlık ve dünyadan elini eteğini çekme arzusu hakim olsa da, özellikle son bölümlerdeki isyan ve teslimiyet dengesi dikkat çekici.
​
​Yok Sayılma ve Değer Görmeme: Yaşarken adının anılmaması, ancak toprak olunca (ölünce) değerinin anlaşılacağına dair o buruk sitem şiirin omurgasını oluşturuyor.
​
Karşısındakilerin kibrini "Kaf Dağı"na benzetirken, her türlü eşitsizliğin toprak altında son bulacağını ve ilahi adaletin orada tecelli edeceğini bilmenin getirdiği o teslimiyetçi ama mağrur duruş.
​
"Esamem okunmadı dünyanın dilinde / Ölüm emri haktır; zikretmeyin ismimi." diyerek dünyadan alacaklı ama dünyaya borçsuz, sitem dolu bir gidişin ilanı.
​
"En son gökyüzünü de aldılar elimden" dizesi, insanın elinden alınan en temel hakların, umudun ve özgürlüğün ulaştığı son noktayı çok vurucu özetliyor.
​Sanki uzun süredir susmuş, sabretmiş ve artık sabrın tükendiği o sınır çizgisine gelip sözünü söylemiş bir ruhun sesi bu

Merhaba değerli dost
Güzel şiir
Bizde okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel ve de benzersiz olsun
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

"Turâbî Âsuman", insanın yaşarken görülmeyişini, ölüm karşısındaki mutlak eşitliği ve ilahi adalet arayışını güçlü imgelerle işleyen etkileyici bir şiir. Hamiye GÜL hocamın klasik söyleyişle modern duyarlılığı buluşturarak okuyucuyu hem düşündürüyor hem de derinden etkiliyor. Özellikle "Bilirim toprak alınca anılacağımı" dizesi, şiirin en çarpıcı ve hafızada iz bırakan söyleyişlerinden biri. Anlam derinliği ve metafizik atmosferiyle başarılı bir eser. Tebrikler hocam..