Gözlerimden dökülür yakıcı sağanaklar
Şimdi bir deli rüzgar eser yalnızlığımı
Büyüdükçe büyür şu gözyaşlarım
Artık acı yüklü plaklar döner
Yürek odalarımda
Simsiyah gecelerden akarken sancılarım

Mazinin köşe başlarında nöbet nöbet acılar
Resmini çiziyorum ayrılığın
Simsiyah bir tuvale
Hangi şarkıya uzansam hep sen
Hangi duvara yaslansam yıkılıyor
Gün doğumuna koşarken umutlarımın mavi atları
Bir yerler kanıyor yüreğimde

Çarptıkça çarpıyorum düşüncelerimi
Gecenin kaldırım taşlarına
Ayrılığına yazıyorum hüzün şiirlerimi
Uzaklarda bir şarkı uzanıyor geceme
O şarkı,tam gecenin en karanlık yerinde
Dağıtıyorum bütün umutlarımı
Aşkı bilmeden yaşayan o boş ellere

Ve, gurbetin en uzak yerinde, anılar okyanusunda
Durup durup siliyorum yeniden gözlerim
Yağmurlar hep aynı şarkıyı mırıldanıyorlar
İşte bir gazel, bir ağıt gibi böyle yaşamak !
Mevsimlerin tümünde sararmış acılar, acılar

Şimdi bak bana son kez... ayrılırken
Bak da gör, sensizliğimi
Benden kopup giderken, bilmediğim o yere
Unutmak mıydı beni gidişin
Bunca şarkıdan sonra
İsteme benden, isteme
Unutulmuş istasyonlarında bekleme
Dönme istersen bu şehre
Bir daha... bir sefer daha
Sevdiğini söyle
Sakın, sakın unut beni deme
Birtanem
Sonbahar şarkım benim

Günay Koçak

15. 07. 2026