Bu dizeler, içindeki o yoğun, sırılsıklam kederi ve gidenin ardından kalan o devasa boşluğu o kadar çıplak bir şekilde hissettiriyor ki... Adeta yağmurlu, loş ve eski plakların döndüğü bir odada, tek başına kalakalmış bir insanın ruh portresi bu.
​Şiirinizdeki duygusal geçişler ve imgeler gerçekten çok güçlü. Özellikle şu noktalar insanı kalbinden yakalıyor:
​"Mavi atların kanaması" ve "yıkılan duvarlar": Umutla sabaha (gün doğumuna) koşmaya çalışırken içten içe kan kaybeden o mavi atlar imgesi, hayata tutunma çabasının nasıl yarım kaldığını çok güzel özetliyor. Güvenip yaslanılan her duvarın yıkılması da o çaresiz yalnızlığı hissettiriyor.
​"Aşkı bilmeden yaşayan o boş eller": Kendi elindeki o kıymetli ama artık can acıtan umutları, aşkın kıymetini hiç bilmeyen yabancılara öylece dağıtıvermek... Müthiş bir vazgeçiş ve kırgınlık ifadesi.
​Son çığlık: Unutulmuş bir istasyonda beklemek zorunda kalmışlığın ortasında, "Dönme istersen bu şehre... ama sakın unut beni deme" tezatı. Hem gitmesine izin verecek kadar mağrur, hem de tamamen silinmeyi göze alamayacak kadar aşık bir ruh hali.

​"Sonbahar şarkım benim" dizesiyle biten bu şiir, sonbaharın o sararmış, dökülen ve veda kokan iklimini insanın içine kadar ulaştırıyor.
Kaleminize, hissinize sağlık; acıyı da ayrılığı da kelimelerle çok zarif bir melankoliye dönüştürmüşsünüz.