bu gün
senin gibi başlayacağım cümleye
tıpkı senin gözlerini yumuşun gibi
ve saat sanki altı
bir şeyler söyler gibi
ama hiç bir şey...

varlık kaygısı güden suskunluğunu
göz altlarıma yersiz ve sınırsız çimen yapıp
tavanında koşacağım gözlerinin göğünün...

inan başka bir derdim yok
sadece pırıltılarını toplayıp gideceğim
inançsız bileklerimden kestim büyük huşularımı
altı defa yağdı yağmur
kutsiyet atfetmeden soluksuz dinledim
sonunda buldum yitirilmişliği
artık zeminler sesime hizalı değil
ve kefenleri yeterince kısa
ben ölmek için yedinci defa geç kaldım
içtim kahinlerin kalp suyunu
ve unuttum düne dair ne varsa
geleceğe dair
attım tüm eksiklikleri
yerleşik avuntularımı ve fazlalıkları
şimdi yeniden sunma avuçlarıma sayısız bedenleri
kırıntılarını bana bırak titrek sarı karıncalarımın
ödenmiş bedelleri...

can-i