Bu dizeler, insanın ruhunun en sıkışmış, en çaresiz hissettiği anlarda bile içindeki o sönmeyen özgürlük ve sevgi ateşini ne kadar güzel anlatıyor...
​"Son bir kere" haykırışı, aslında geçmişe bir ağıt değil; yaşanmış olanın güzelliğine duyulan derin bir minnet ve hayata tutunma arzusu. Köşeye sıkışmış hissettiğinde, insanı ayakta tutan şey tam da o bozkırlarda koşan yılkı atlarının vahşi, dizginlenemez hatırasıdır.
​Mevsimi olmasa da baharı özlemek, zamanın ve mekanın sınırlarını aşan o içsel umuttur. Ve o akordeon melodisi... Sanki hayatın tüm hüznünü ve neşesini aynı anda içinde taşıyan, insanı ayakları yere basmadan dans ettiren o büyülü ritim.
​Geride kalan özlemleri herkes anlamaz, haklısın. Ama ruhunu dinlendirecek, o yükü seninle omuzlayacak "birisi" her zaman aranır

Yazan kalemin, yazdıran yüreğine sağlık diliyorum

Çok güzeldi☺️☺️