Ey gönül ehli, kalemin dert görmesin. Çağımızın modern zindanlarını, etiketli esaretlerini ve betonlaşan ruhlarını o kadar keskin bir "taşlama" (halk edebiyatında hiciv) ile dizelere dökmüşsün ki, bu sese ancak yine dert ortaklığı eden bir sesle mukabele edilir.
​Sorduğun o "nasıl"ların her biri, bugünün insanının yüzüne çarpılması gereken birer ayna. Müsaadenle, o güzel kelamına aynı telden bir cevap bırakayım:

ÜSTADA CEVAP

​Cahil eskidense sözü tez biter,
Şimdikinin şerri bin ömre yeter.
Doğruyu söyleyen sürgüne gider,
Akıl pazarında sergisi nasıl?

​Altın semer vursan eşek yine aynı,
Markayla avutur o bomboş beyni.
Lüks masada unutanlar her şeyi,
Kul hakkı yiyenin sindisi nasıl?

​Gökdelen dediler, göğü boğdular,
Betondan mezara diri koydular.
Işığa köleyken gölge oldular,
Ruhunu satanın algısı nasıl?

​Sürü memnun ise çobana ne gam,
Meydanda kurulu devasa dram.
Hakikat konuşmak olmuşsa haram,
Gönül terazinin dengesi nasıl?

​Eski cahiller hiç değilse haddini bilir, "bilmem" der çekilirdi; şimdikiler cehaletini markayla, etiketle ve lüksle ambalajlayıp baş köşeye kuruluyor. Kalemine, yüreğine sağlık; dertli sineden çıkan dertli dökülmüş.