Evet sevgili...
Bir gün cesaretimi toplayıp,
Sana her şeyi anlatırım sandım.
Sana olan aşkımı, sevdamı, hayranlığımı...
Kısacası her şeyi.

Meğer en zoru şuymuş:
Sevdiğinin gözlerine bakıp,
"Ben seni seviyorum" diyebilmekmiş.

Ah bir bilsen...
Sen gülerken dünya güzelleşirdi.
Ben ise seni hep uzaktan seyretmekle yetinirdim.

Belki benden haberin bile olmadı.
Ama her sabah ettiğim her duanın içinde,
Biraz da sen vardın.
Allah’a yalvardım...
Aşk ateşinle kalbim hep yandı.

Bazen adını usulca fısıldadım kendi kendime.
Rüzgâr aldı, getirdi o mis gibi kokunu.
Güzelliğin aklımı başımdan aldı götürdü.
Avazım çıktığınca bağırmak istedim seni sevdiğimi,
Ama sesim kasıldı boğazımda.
Belki sana ulaşır diye umut ettim.
Belki de yalnızca yüreğimi avutmaya çalıştım.

Kader bizi aynı yolda buluşturmadı.
Ama seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Vazgeçmeyeceğim.
Çünkü bazı insanlar hayata değil,
Kalbin en derin yerine yazılır.

Bir gün olur da yollarımız kesişirse,
Ne Allah’a sitem ederim,
Ne de sana hesap sorarım.
Sadece tebessüm ederim.
Çünkü seni sevmek bile,
Ömrüme bırakılmış en güzel anıydı.
Senden, kalbime bir hatıra kaldı.

Şimdi senden geriye,
Birkaç hatıra ile birkaç hayal kaldı.
Artık sen mutlu ol, bu bana yeter.

Ben seni,
Sana yazdığım şiirlerimde,
Söylediğim şarkılarımda yaşatmaya devam edeceğim.

_Çünkü bazı sevgiler kavuşmak için değil,
Ömür boyu kalpte yaşamak içindir._

Ve sen...
Gitsen bile,
İçimde,
O seni seven kalbimde kaldın.
Dinçer Dayı