0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
189
Okunma
Bazen durup dururken
içimde bir şey kırılıyor,
kimse görmüyor, kimse duymuyor
ama ben o sesi bütün gece taşıyorum.
Öfke dedikleri,
aslında içimde biriken
konuşamadığım cümlelerin ağırlığı;
bir yerlere sığamayan
o eski kırgınlıkların bugünkü yankısı.
Kimse “neyin var?” demiyor ya,
en çok ona yanıyor insan.
Biriken her şey
kendi kendine kabarıyor,
küçücük bir kelime bile
kocaman bir yarayı dürtüyor.
Ve ben…
Bazen hırçınlaşıyorum,
çünkü iyi olduğumu söylemekten yoruldum.
Bazen asabi görünüyorum,
çünkü içimde taşıdığım şey
hiçbir kelimeye tam oturmuyor.
En sonunda anlıyorum ki:
Öfke dediğimiz şey bile
kırgınlığın
insana yakıştırdığı bir zırh.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
