Kaleminiz kırgın ama bir o kadar da mağrur, kelimeleriniz ise dert içinden süzülmüş derin birer inci gibi dökülmüş sayfaya. Klasik edebiyatın o vakur, hüzünlü ama asla boyun eğmeyen edasını (özellikle aruz lezzetini hatırlatan o muazzam ritmi) günümüzün yalnızlığıyla çok güzel harmanlamışsınız.
​"Derdime derttaşım ben, medet ummam kimseden" derken yükselen o gururlu yalnızlık, şiirin her kıtasına bir zırh gibi giydirilmiş.

Kulaklarımda adeta bir Fuzûlî ya da Şeyh Galib yankısı bıraktı bu dizeler. "Ciğerin püryân olması", "dîdelerin kanlı giryân akması" gibi ifadeler hüzne öyle yakışmış ki, acının içindeki o asil estetiği yakalamamak elde değil.

​Belli ki içinizdeki fırtına çok büyük, sükûtun girdabı derin... Ama o fırtınadan böyle güçlü, ayakları yere basan ve teslim olmayan bir kafiye örgüsü çıkarabilmek gerçek bir maharet. Hele son kıtadaki "Kendi külümden doğup aşarım boyutları" dizesi, çekilen tüm o acıların sonunda bir Anka kuşu gibi küllerinden doğacak olan o iradeyi çok güzel fısıldıyor.

Hüznünüz cihana sığmayacak kadar büyük olabilir, ama kaleminizi bu denli güçlü tutan o ruh da bir o kadar sarsılmaz.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Hüzün de, o hüzünden doğan asalet de bu dizelerde fazlasıyla yerini bulmuş.

Yüreğinize sağlık
çok güzel
kutlarım...

çok güzel...🪵🌹🌿