Çarmıha gerilmiş kelimeler...
Tutsak duygular boşalıyor zulamdan,
Akacak nehir arıyor.
Sil baştan der gibi doğuyor gün.

Demini tutmuş kıvılcım,
Ateş olsa cürmünden fazla yer yakar.
Lâl olmuş diller, firâri tanık arar suskunluğuna.
Sil baştan çınlıyor zaman kulaklarımda.

Erguvanî bir mehtap batıyor sanki gecede.
Çağlayan olmuş meneviş kokuları,
Ruhumun hicranlı duvarlarına vurur da vurur.

Kim dindirir, sandığı açılmamış korkuları?
Ne engeller, kapısı kapalı rüyaları?
Bahtı, kara kalemle çizilmiş yalnızlıklar
Dizgesinde uçuşuyor kuşlar.

Dünle set çekmiş arama yıllar,
Perdeli ve hükümsüzdür yarınlar.
Ne dün ne yarın,
İnsan bugününde var.

Bir sisli bulut şakıyor,
Mor sümbüller
Maziye seslenirken.
Bir ses şavkıyor gün ışığı gibi âşikâr.

Merdivenlerin oraya koşuyorum.
Sokak lambaları sessiz,
Karanlığın ağırlığı çökmüş yorgun dizlerime,
Kollarım ise anı kucaklamaya hevesli, bahtiyar.

İnsan, firkatina, sancısına hayran,
Karmaşık yollara müebbet.

Ne diyor şair, şiirde?!
Yaman çelişkiler yumağıdır insan.