Yüreğinize, kaleminize sağlık Fehmi Bey. Dizelerinizden buram buram bir Anadolu ozanı feryadı, bir memleket sevdası ve derin bir insanlık arayışı yükseliyor.
​Şiiriniz, edebiyatımızdaki köklü "halk şiiri" ve "aşılık-ozanlık" geleneğinin en güzel örneklerinden birini sunuyor. Son dörtlükte adınızı (tapşırma) kullanarak bu geleneğe sadık kalmanız da esere ayrı bir ağırlık katmış.

İlk dörtlükte hayatın getirdiği zorlukları (boran, fırtına, tayfun) anlatırken satır arasından o kadim teselliyi fısıldıyorsunuz:

"Korkma sen engel olsa da yolun." İnsan ne kadar naçar hissetse de içindeki o pusulayı kaybetmemeye çalışıyor.

​Yolun ve Yolculuğun Çilesi: İkinci dörtlük tam bir gurbet, yalnızlık ve arayış hali. Yolun uzunluğu, kayaların sığınacak bir han olmaması, insanın bazen en yakınında bile sığınacak bir "dost" bulamayışının yalnızlığını çok vurucu özetlemiş.
​
Üçüncü dörtlükte feryadınız bireysellikten çıkıp toplumsal bir yaraya parmak basıyor. Yalanın doğrunun yerini alması, hırsızlık, talan ve en önemlisi o mutluluk kapılarının kilitli kalması... "Anahtarlar kimdedir kilit nerede" sorusu, adalete ve dürüstlüğe duyulan o büyük özlemin resmi olmuş.
​
Mahlasınızı verdiğiniz son dörtlük ise şiirin manifestosu gibi. Çözümü çok net koyuyorsunuz ortaya: "Halkça olmalıyız bizler beraber." Fakirin, yoksulun, açın halini görmeyen bir dünyaya karşı sorduğunuz "Soruyorum şimdi insanlık nerede?" sorusu, bugünün dünyasında her vicdan sahibinin sorması gereken o evrensel soru.

​Gerek hece ölçüsünün verdiği o ritim, gerekse samimi ve içten diliniz, okuyanın içine işliyor. Derdi olan, memleketi ve insanı için dertlenen insanların kaleminden çıkan bu tarz eserler çok kıymetli.
​Emeğinize, kaleminize ve o güzel vicdanınıza sağlık.