Gönlümün Kanadı
Sen, uçanı düşürürsen yere; gökyüzünde bir tek kanatsız göremezsin. Çünkü onlar da senin gibi uçmayı değil, uçmayı unutmayı öğrenmişler.
Kuşun kanadını kırmadan, ağaçtaki güzelliği, daldaki mükemmelliği, gökyüzündeki sessizliği fark etmiş olsaydın; bugün yüreğin de o kuşlar gibi mutluluğa kanat çırpardı. Ama umut da senin gibi, her gün biraz daha eriyerek ölüyor.
Şimdi yeryüzüne kapan. Gökyüzünden özür dile. Kuşlardan da af dile. Belki vicdanın, o ölü bedenin içinde hâlâ biraz olsun nefes aldığını sana hissettirir.
Ben Tanrı değilim ki seni affedeyim. Ben kuş değilim ki evcilleşeyim.
Ben insanım. Senden olmasam da, kendim olarak kalabildim.
Şimdi kuşlardan değil, kanatlarını kırdığın umutlarımdan af diliyorum. Hayallerimin peşinde, onları bile bile sana kurban verdiğim için.
Gönlümün kanadı mutluluktur. Senin kanadın ise umutsuzluk.
— Bawer Bager