Kim söyledi mevsimlerin gökten indiğini?
Ben, bir insanın bakışından da bahar çıktığını gördüm.

Sen geldin diye değil;
senin ihtimalin geçti diye
taşın içinde su yürüdü,
külün altında unutulmuş kor yeniden adını hatırladı.

Bana sorarsan,
cemre toprağa üç kez düşmez.
Bir kez düşer insana.
Sonrası ömür boyu süren yankıdır.

Adını söylemiyorum artık.
Bazı isimler dile gelince eksilir.
Ben seni, sessizliğin en eski lehçesinde seviyorum.
Kuşların bile bilmediği bir dilde.

İnsan, en çok kavuşamadığını büyütüyor içinde.
Ben de seni büyüttüm;
bir ağaç gibi değil,
gölgesi bile yalnızlık veren bir dağ gibi.

Şimdi biri çıkıp
“Geçti mi?” diye sorsa,
gülümserim.

Çünkü bazı yangınlar söndürülmez;
yalnızca ışığa dönüşür.

Ve ben hâlâ o ışığın altında yürüyorum.
Üşümüyorum.
İçimde, adı hiçbir takvime yazılmamış
sonsuz bir cemre taşıyorum.