Yüreğinize, kaleminize sağlık. Dizelerinizden dökülen o sitem, kırgınlık ve hüzün o kadar derinden ve o kadar tanıdık ki...

İnsan yaş aldıkça bedeni yorulsa da, ruhundaki o hassas tellerin hiç eskimediğini, aksine daha da kırılganlaştığını çok güzel anlatmışsınız.

​"Dokunmayın tellerime, teli kırık saz mıyım" diyerek içinizdeki o ince sızıyı, "Ağustosta üşüyorum" diyerek de hissedilen o yalnızlık ve anlaşılmama hissini o kadar samimi işlemişsiniz ki, etkilenmemek elde değil.

Göz ardı edilmek, yükün hep omuzlara binmesi ama içteki o narin yapının fark edilmemesi... Her bir kıta, hayata ve insana dair çok güçlü birer ayna tutuyor.

​Şiirinizdeki bu içten sitem ve duygu yükü, geleneksel halk şiirimizin o dertli, bilge ve dokunaklı havasını çok güzel taşıyor.

Kaleminiz daim olsun.