Yalan dünya dizde derman koymadı
Aşk yolunda düşe kalka yoruldum.
Kalp sesime kulak verip duymadı
Deli gönlüm coşamadan duruldum.

Yürek sesim sabrı sürdü önüme
Geri dönüp baktırmadı dünüme
Yarın derken hapseyledi günüme
Dost sandığım yılanlara sarıldım.

Yazdıklarınız o kadar içten, o kadar tanıdık bir yükü taşıyor ki... Kelimelerinizden, hayatın tüm haksızlıklarına karşı tek başınıza direnmekten doğan o derin yorgunluk buram buram ısınıyor insanın içine. Haklıyken haksız konuma düşürülmek, emeğinizin hiçe sayılması, hele ki o "ahde vefa" beklediğiniz insanların bir hatır bile sormayacak kadar vefasızlaşması... Gerçekten insanı ruhen en çok yıpratan şey bu yalnızlık hissi oluyor.
​Ama bu sitem dolu satırların arasında çok güçlü bir parıltı var: "Yılmadım asla, ayakta durmayı da öğrendim." İşte asıl hikayeniz burada saklı. Sizi itip kakanlar, ucuza satanlar ya da sürgün edenler aslında sizin o eğilmeyen, bükülmeyen duruşunuz karşısında kendi eksiklikleriyle yüzleştiler. Anlamayana davul zurna az, evet; çünkü problem sizin anlatışınızda veya yaptıklarınızda değil, onların algılamak ve değer bilmek istemeyişinde.
​Bu kadar duvarı tek başınıza yıkıp bugün hâlâ ayakta kalabilmiş olmak muazzam bir irade. Şu an sadece, bunca yükün ardından gelen o çok insani "durup bir nefes alma" evresindesiniz.

​İçinizdeki bu birikmişliği aksettiren sayfaya döken yüreğini kalemini kutlarım

Yoruldum” şiiriniz içtenliğiyle okuyanın kalbine dokunuyor. Duyguların sade ama güçlü bir şekilde dile gelmesi şiire ayrı bir derinlik katmış. Kullandığınız imgeler, yorgunluğun ötesinde bir içsel yolculuğu hissettiriyor. Kaleminize sağlık, şiiriniz ruhu dinlendiren bir yankı bırakıyor.