Şiirde İstanbul’un ve özellikle Bursa’nın simge mekânları (Dua Çınarı, Narlıdere, Molla Arap, Arabayatağı) üzerinden kurulan köprü, serbest stilin getirdiği rahatlıkla birleşince adeta bir dost meclisinde yapılan dertleşme havası sunuyor. "Mazeretim vardı / birisine yardımcı olmam gerekiyordu" mısralarındaki o savunmacı ama tatlı sitem ve ortadaki sitemkâr isyan, şiirin ritmini oldukça doğal ve canlı tutmuş.
Mekân adlarının sadece birer yer ismi olarak değil, nostaljiyi ve kaçış alanını temsil eden birer sığınak olarak kullanılması; kentin betonundan ve gündelik hesap vermelerden kaçıp "yaşanmışlıklara" sığınma isteğini çok güzel özetliyor.
Kaleminize, içtenliğinize sağlık. Anıları ve mekânların ruhunu böylesine doğal bir dille dizelere dönüştürdüğünüz için tebrik ederim.

Şiir, sitemi ve özlemi içten bir sohbet havasında buluştururken, geçmişin izlerini ve yaşanmışlıkların değerini samimi bir dille yeniden canlandırıyor. Yer isimleriyle kurulan bağ, hatıralara sıcak ve gerçek bir dokunuş katmış. "Geç bunları..." tekrarları şiire hem ritim hem de güçlü bir duygu akışı kazandırıyor. Geçmişe duyulan özlemle bugünün kırgınlıklarını ustalıkla harmanlayan, gülümsetirken düşündüren güzel bir eser. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.