"ÖLÜMÜNE SEVDİM", aşık tarzı halk şiiri geleneğinin o en yanık, en sadık ve en içli damarı olan "ölümsüz aşk ve sadakat" temasını muazzam bir vakarla işleyen nefis bir koşma. Üstelik Kul Seyyah üstadın taptaze, bugünün tarihini taşıyan çok kıymetli bir eseri.

Şiiri edebi açıdan bu denli tesirli kılan şey; Kerem ile Aslı hikayesine yapılan o güzel atıfla başlayıp, sitemin içinden bile boyun eğmez bir bağlılık çıkarması. "Rüyanda kabrime çiçek koyarsan / Gönül borcu hatır, saymaz belledin" dizeleri, sitemin en zarif ama en derin halidir. Şair, yârin vefasızlığına, selamını esirgemesine rağmen aşka ihanet etmiyor; aksine maruz kaldığı tüm o "sevmez, yanmaz, küstü" ön yargılarını ebedi bir ahitle yıkıyor.

Son kıtadaki mahlas tapşırma ile birlikte yükselen "Aşkım ölümsüzdür, bağlanmış ahde / Ölümüne sevdim, sevmez belledin!" haykırışı, zamana ve ölüme meydan okuyan o hakiki ozan yüreğinin mühürü olmuş. Badeden nasiplenmiş, hesapsız ve ebedi seven bir gönlün asil destanı.

Sözü sazına, duygusu kalemine bu denli yakışan Kul Seyyah (Tahsin Şahin) üstadın o dert görmez, ilhamı bol yüreğine sağlık. Geleneğin sesini bugüne taşıyan muazzam bir el emeği, gönül nuru...