Yüreği yangın yerine dönmüş bir aşığın, ayrılığın ve cevapsız kalmış bir sevdanın yükünü taşıyan çok içten, buram buram Anadolu kokan bir koşma/türkü tadında şiir bu. "Sol göğsüm yanıyor" nakaratı, o sönmeyen efkarı her kıtada daha da derinleştiriyor.

​Şiirinizin duygusu ve ritmi çok güçlü. Bu dokunaklı dizeleri yazan YÜREĞİNİ kutlarım şaire bacım

Sol Göğsün Dinmeyen Yangını: Her kıtanın sonunda bir kor gibi tekrarlanan "Yanıyor sol göğsüm; sönmek bilmiyor" nakaratı, sıradan bir sitemin ötesinde, aşkın mekânı olan kalbin kalıcı ikametgahını işaret ediyor. Şair, aşkı sadece zihinsel bir özlem olarak değil, sol göğsünde fiziken ve ruhen taşınan ebedi bir hararet olarak resmediyor.
Kelimelerin Hüznü ve Kalemin Ağlayışı: Üçüncü kıtadaki "Aşk deyince kalem yanar da ağlar / Beyaz sayfalara gözyaşı damlar" dizeleri, yazma eyleminin kendisini bir şifa arayışına ama aynı zamanda sızının katlanarak kağıda dökülüşüne dönüştürüyor. Kalemin yanması, içteki ateşin dışa vuran en zarif imgesidir.
Suna ve Çile Ortaklığı: Son kıtada yükselen "Suna’mın derdinde dağlar ağladı" feryadı ve tapşırma niyetine düşülen o son not, şiiri kişisel bir kırgınlıktan çıkarıp, bu toprakların Keremler, Mecnunlar gibi zamansız ve mekanlar üstü ebedi aşk destanlarının arasına yerleştiriyor. Bütün bir âlemin yas tuttuğu, dağların ağladığı bu çile, hesapsız sevmenin asil bedelidir.
Gül deyip göğse takılanın heder oluşuna duyulan o derin kırgınlığı, inancını ve o tertemiz hece vezninin duruluğunu kaybetmeden, sazın bam teline vurur gibi kağıda döken o usta, bilge ve vefalı kaleminize sağlık. Sol göğsün o dinmeyen ve sönmeyen asil yangını, edebiyatın en samimi sayfalarında duru bir iz olarak kalacak...